Ամուսինս միայն տղա ունենալու մասին էր խոսում․ երբ հղիացա պարզվեց փոքրիկն աղջիկ է ու այդ ժամանակ նա

Ես համեմատաբար վերջերս ամուսնալուծվեցի: Չէի մտածում, որ իմ խոստումնալից ամուսնությունը, որի մասին այդքան երկար էի երազում, այսքան շուտ կավարտվեր, քանի որ ես դեռ երեսուն տարեկան չկամ: Ես ինքս էի մեծացնում  դստերս, մինչև գտնվում էի հղիության արձակուրդում:

Իմ երջանկությունը  և երախտագիտությունս հսկայական է ծնողներիս  հանդեպ, ովքեր ինձ աջակցին փոքրիկիս խնամքը վերցնել իրենց վրա: Նախկին ամուսնուս բոլորովին հետաքրքիր չէ մեր դստեր ճակատագիրը: Նա չի ուզում ալիմենտ վճարել, ես որոշեցի՝ թող այդպես էլ լինի:

Մենք ամուսնացել ենք սիրելով, պարզապես խենթացել ենք միմյանց համար: Երբեք չէին վիճում և համաձայնության էինք գալիս ցանկացած բանի շուրջ։

Երկուսս էլ հաջող աշխատանք ունեինք լավ ընկերությունում, որոշեցինք նաև չհետաձգել առաջնեկի հարցը:Որոշ ժամանակ անց ես հղիացա։

Ամուսինս անընդհատ կրկնում էր  որդու ունենալու մասին, ասում էր, որ ինքը նույնիսկ չի դիտարկում աղջիկ ունենալու հանգամանքը:

Ես դա որպես կատակ էի ընդունում, լավ, ասենք, թե փոքրիկը աղջիկ եղավ, հո հետ չենք ուղարկելու:

Բայց ես չպետք է մտածեի, որ նա աղջկան կսիրի, նա իսկապես միայն տղա էր ուզում:

Երբ առաջին ուլտրաձայնային հետազոտության ժամանակ մեզ ասացին, աղջկա մասին, ամուսինս նույնիսկ չընկալեց այդ խոսքերը: Համոզված էր, որ դա սխալ է, միայն ժառանգ կարող էր ծնվել նրա համար:

Իմ հղիությունը շատ դժվար էր ընթանում: Ես անընդհատ հիվանդանոցում էի, վատ էի զգում: Եվ զառանցանքը, որ նրա ընտանիքում միայն տղաներ են ծնվում, ես չէի պատրաստվում լսել:

Ես միայն մտածում էի գոնե յոթ ամիս հղությունս հասցնելու մասին:

«Չնյարդայնանալու» մարտավարությունն արդյունք տվեց, ես հիվանդանոց հասա գրեթե ժամանակին: Ամուսինս ինձ հասցրեց հիվանդանոց, դա պատիվ էր, բայց նա զգուշացրեց ինձ. Եթե շարունակեմ պնդել, որ դուստր կլինի, նա չի գա մեզ դիմավորելու: Հետո ես մի փոքր հիասթափված էի, բայց նորից չէի հետևում նրա անհեթեթություններին։

Երեխան արագ ծնվեց: Հիանալի, կատարելապես առողջ, առանց բարդության ծննդաբերություն։

Ես ամուսնուս երջանկացած զանգահարեցի և հայտնեցի լուրը, սակայն նա կախեց լսափողն ու էլ երբեք հետ չզանգեց ու չպատասխանեց իմ զանգերին։

Ես մորս ոչինչ չասացի, նա ինքն իմացավ, որ ամուսինս իր իրերով անհետացել էր մեր բնակարանից: Ոչ նա, ոչ էլ նրա հարազատները նույնիսկ հիվանդանոցից դուրս գրվելիս չեկան։

Այսպիսով, մենք միասին ենք ապրում, բախտ է, որ ամուսնությունից առաջ ես հասցրեցի բնակարան գնել:

Ծիծաղելի է, բայց ամուսինս ներկայացավ միայն մի քանի տարի անց` երեխային տեսնելու ցանկությամբ, սկեսուրս նույնպես, սակայն իզուր՝ ուշ էր: Կդիմանան։

Իսկ դուք ինչպես կվարվեիք նման հայրիկի ու տատիկի հետ, գրեք ձեր կարծիքը մեկնաբանությունների դաշտում։

Facebook Comments
Գնահատականը
( 1 оценка, среднее 1 из 5 )
ՉՄՈՌԱՆԱՔ ԿԻՍՎԵԼ ԸՆԿԵՐՆԵՐԻ ՀԵՏ
Arm Best