არც კი წარმომედგინა, რომ ასეთ სიურპრიზს ვნახავდი… სასაფლაოზე
👉 ვფიქრობდი, უბრალოდ მივუტანდი ნაჭერ ტორტს, როგორც ყოველთვის… მაგრამ რაც იმ დილით მის საფლავზე ვიპოვე, სუნთქვაშეკრული დამტოვა.
არ ვიყავი მზად ამისთვის. სულაც არა.
📖 სრული ისტორია პირველ კომენტარში 👇👇👇👇👇👇
ყოველ წელს, თებერვალში, გამთენიისას, ვსტუმრობ ჩემი შვილის საფლავს. ქურთუკის ჯიბეში მუდამ მებრაკება პატარა ლითონის კოვზი. არასდროს მივდივარ მის გარეშე. დროთა განმავლობაში ის უხილავ ძაფად გადაიქცა, რომელიც მასთან მაკავშირებს. მისი შეხება ძლიერ მოგონებებს აღვიძებს ჩემში — თეფშზე ხმა, მისი საყვარელი დესერტის სუნი და, რაც მთავარია, ის გამანადგურებელი დანაკლისი, რომელიც ყოველდღე ჩურჩულებს ჩემში.
არტური მხოლოდ 17 წლის იყო, როდესაც ყველაფერი შეიცვალა. ავარიამ — მძიმემ და მოულოდნელმა — წამებში წამართვა იგი. ერთი შეცდომა და… აღარ იყო. იმ დღიდან მოყოლებული, ერთი მარტივი, მაგრამ ჩემთვის არსებითი რიტუალი დამრჩა: ვაცხობ მის საყვარელ ვაშლისა და დარიჩინის ღვეზელს, რომელსაც ადრე ერთად ვამზადებდით. ამას „ბებოს ჯადოსნურ ღვეზელს“ ეძახდა. გიჟდებოდა მასზე.
ყოველთვის მხოლოდ ერთ ნაჭერს ვიტან. მხოლოდ ერთს. სრულად მისთვისაა განკუთვნილი. ფრთხილად ვდებ სუფთა ხელსახოცზე, შემდეგ კი საფლავზე — არც ყვავილი, არც სანთელი. ეს ჩემი გზაა, რომ მასთან ახლოს ვიყო.
მოგზაურობა იგივე იყო ამ წელსაც. ღვეზელი ჯერ კიდევ თბილი იყო. დავდე ნაჭერი, ოდნავ გავუღიმე და ჩურჩულით ვთქვი:
„აჰა, არტურიკო… ვიცი, წამში შეჭამდი.“
დავრჩი ცოტა ხნით, ქვები შევასწორე, მერე სახლში წამოვედი. მაგრამ იმ დღეს სახლში რაღაც უჩვეულო გრძნობით დავბრუნდი. თითქოს რაღაც შეიცვალა.
მეორე დილით ისევ მივედი. ფოთლები მოვფანტე, ჩაქრობილი სანთელი შევცვალე. მაგრამ უკვე შორიდან შევნიშნე, რომ რაღაც ხდებოდა. თეფში ცარიელი იყო. არც გადმოყრილი, არც ქარს წაღებული — არა, ზუსტად იქ იდო, სადაც დავტოვე. სუფთა. და ზედ — პატარა, аккуратно დაკეცილი ფურცელი.
თითები მიკანკალებდა. გული მიფართხალებდა. ქაღალდზე ბავშვური ხელწერით ეწერა:
„გმადლობ ტორტისთვის, რომელსაც ყოველ წელს მომიტან. მეც არ დამვიწყებიხარ.“
დრო გაჩერდა. გავიყინე. ვერ ვხვდებოდი, რა ხდებოდა. ეს არ იყო შემთხვევითი ფურცელი. მშრალი იყო. თეფში ზუსტად ისე იდო, როგორც დავტოვე. ვიღაცამ დრო დაუთმო. პატივისცემით.
პირველი აზრი იყო, რომ ხუმრობა იყო. მაგრამ ის სიტყვები… უბრალო, გულწრფელი… საოცრად ნაცნობად ჩამესმა.
არტურის ძველ სკოლაში წავედი — იქ, სადაც თავისი საუკეთესო წლები გაატარა. ფოტოების ალბომებსა და ძველ ჩანაწერებში ქექვისას, ერთმა მასწავლებელმა მითხრა:
— ჰყავდა ძალიან ახლო მეგობარი… ლუკა. განუყრელები იყვნენ. მაგრამ ავარიის შემდეგ გაუჩინარდა. არც კი მოსულა დაკრძალვაზე. მგონი, ვერ გაუძლო.
ძებნა გავაგრძელე. ერთ ძველ ბლოკნოტში ვიპოვე ღია ბარათი. ზედ ეწერა:
„შენ ჩემი საუკეთესო მეგობარი იყავი. ძალიან მენატრები.“
მხოლოდ ერთი ასოთი ხელმოწერილი — „ლ“.
დრო გავიდა. ხანგრძლივად არავისგან არაფერი მსმენია. მაგრამ 1 ოქტომბერს, არტურის დაბადების დღეზე, ისევ მივედი სასაფლაოზე. და იქ დამხვდა ახალი ნაჭერი ღვეზელი… და ამჯერად — ორი თეფში.
არ წავედი. ცოტა მოშორებით მდებარე სკამზე დავჯექი, ზურგით შებრუნებული საფლავისკენ. დაველოდე.
დაახლოებით ერთ საათში გამოჩნდა ახალგაზრდა მამაკაცი. გამხდარი, მხრებჩამოწეული, ხელში ყვავილებით. საფლავთან მივიდა, თავი დახარა. სიტყვა არ უთქვამს.
ავდექი და მივუახლოვდი.
— თქვენ მისი დედა ხართ? — მკითხა ჩუმად.
— ჰო… და შენ ლუკა ხარ?
თავი დამიქნია.
— წლების განმავლობაში ვერ ვბედავდი მოსვლას. მეშინოდა… მრცხვენოდა, რომ არ გამოვეთხოვე.
— მაგრამ დღეს აქ ხარ — ვუთხარი რბილად, ისეთი ხმით, როგორიც მხოლოდ შუშის ჭრილობებს შეუძლიათ ჰქონდეთ.
— ყოველ წელს მოვდივარ. შორიდან. და ერთ დღეს ვნახე ღვეზელი… და რაღაც ჩამინგრა შიგნით.
დავდუმდით. დიდხანს. ბოლოს თეფშებზე მიმითითა.
— მოდი, ლუკა. ამ დღიდან ეს მოგონება მხოლოდ ჩემი აღარ არის.
ჩემს გვერდით დაჯდა. ერთად ვჭამეთ. უბრალო ჟესტი. გაზიარებული მეხსიერება. ორნი.
ეს მომენტი გარდამტეხი აღმოჩნდა ჩემს ცხოვრებაში. წამი, რომელსაც არასდროს დავივიწყებ.
