ჩემი შვილი თავის საცოლეს მამცნობებს – როდესაც სახე ვნახე და სახელი გავიგე, მაშინვე პოლიციას დავურეკე
როცა შვილმა თავისი საცოლე პირველად მოგვიყვანა სახლში, სიხარულით ველოდი იმ ქალის გაცნობას, რომელმაც მისი გული მოიგო. მაგრამ როგორც კი სახე დავინახე, ყველა სიხარული წამში გაქრა. ადრე უკვე მენახა ის.
დეტალები პირველ კომენტარშია 👇👇👇
დედის ინსტინქტი არასდროს ქრება – თუნდაც შენი შვილი უკვე დიდი იყოს. 52 წლის ვარ, ვცხოვრობ მეუღლესთან, ჟულიენთან ერთად მონკლერის მყუდრო უბანში. 20 წელზე მეტია დაქორწინებულები ვართ და გვყავს ერთადერთი ვაჟი – ლუკა, ჩვენი ცხოვრების ნათელი წერტილი.
ლუკა 22 წლისაა, მალე უნივერსიტეტს ამთავრებს. მიუხედავად იმისა, რომ რამდენიმე წელია, რაც სახლიდან გადავიდა, ახლო კავშირი გვქონდა – ასე მეგონა… სანამ ერთმა ზარმა ყველაფერი არ შეცვალა.
ერთ ჩვეულებრივ სამშაბათ საღამოს მე და ჟულიენი ტელევიზორს ვუყურებდით, როცა ტელეფონი რეკა. ხაზის მეორე მხარეს ლუკა იყო – აღფრთოვანებული და აღელვებული.
– დედა, მამა, მაგარი სიახლე მაქვს! გოგო გავიცანი. კლარა ჰქვია, საოცარია! უკვე სამი თვეა ერთად ვართ და… ხელი ვთხოვე. თანხმობა თქვა!
სიჩუმე ჩამოვარდა. სამი თვე? და უკვე ნიშნობა? ჟულიენს შევხედე – იმედი მქონდა, იგივეს გრძნობდა, რასაც მე.
– ხელი თხოვე? – გავიმეორე დაბნეულად.
– დიახ! ცოტა მორიდებულია, მაგრამ დავითანხმე, რომ შაბათს ჩვენთან ვახშმად მოვიდეს. დარწმუნებული ვარ, შეგიყვარდებათ.
რა თქმა უნდა – ვუთხარი ღიმილით, თუმცა გულში მღელვარება ჩამიჩაჩუნდა.
ლუკას არასდროს ჰყოლია შეყვარებული, ან თუ ჰყავდა, ჩვენთვის არასდროს უთქვამს. ახლა კი უცებ გვამცნობს, რომ დაინიშნა ქალზე, რომელსაც არც ვიცნობთ? ჟულიენთან ჩემს შფოთვაზე ვილაპარაკე.
– არაფერი ვიცით მასზე – ვთქვი. – საიდან არის? რას საქმიანობს?
– არ ვიცი… – უპასუხა მან. – იქნებ ეს ნამდვილი სიყვარულია.
მეორე დღეს მეტი დეტალი ვცადე ლუკასგან ამომეგო, მაგრამ მხოლოდ იმეორებდა, რომ კლარა შესანიშნავია და ყველაფერი თავად ვნახავთ. გადავწყვიტე, ყურადღება ვახშამზე გადამეტანა.
ვახშამი დიდი ზრუნვით მოვამზადე – შემწვარი ქათამი, ვაშლის ღვეზელი, ლამაზად გაწყობილი მაგიდა. ჟულიენმა სტეიკიც კი იყიდა – იქნებ კლარას ხორცი უყვარსო.
მალე ზარი დაირეკა. კარი გავაღეთ – იქ ლუკა იდგა, გვერდით კი გოგონა ყავისფერი თმით და მწვანე თვალებით. თავაზიანი იყო, ნაზი. მაგრამ… მისი სახე მეცნო.
რამდენიმე თვის წინ ჩემი მეგობარი სოფი მაჩვენა ფოტო, რომელზეც ქალი იყო გამოსახული – თაღლითი, რომელმაც სოფის შვილი მოატყუა, ფული გამოართვა და გაუჩინარდა. და ახლა… კლარას სახე ზედმეტად ჰგავდა იმ ქალს.
შიგნით შევატარე, მაგრამ გულში მოუსვენრობა არ მშორდებოდა. ვახშმობისას ვცდილობდი სოფის გამოგზავნილი ფოტოს პოვნას, მაგრამ არ გამომივიდა. საბოლოოდ, თაროებიდან ღვინო რომ ამომეტანა, კლარას ვთხოვე, სარდაფში გამომყოლოდა.
როგორც კი ქვემოთ ჩავედით, ვითომ ღვინოს ვეძებდი, თვითონ კი ჩუმად ზემოთ ავედი.
– ჟულიენ, პოლიციას დაურეკე. სასწრაფოდ.
ლუკა გაოცებული მიყურებდა. ავუხსენი, რომ კლარას სახე ძალიან ჰგავდა იმ ქალს, ვინც სოფის შვილს მოტყუებით ფული წაართვა. ის აღშფოთდა:
– დედა, ეს სიგიჟეა! კლარა კეთილი და გულწრფელია! მიყვარს!
სწრაფად დავუკავშირდი სოფის. მან ხელახლა გამომიგზავნა ფოტო – კლარას ფოტო თითქოს იყო.
რამდენიმე წუთში პოლიცია მოვიდა. ლუკამ კლარა სარდაფიდან ამოიყვანა – ის მშვიდი და გულუბრყვილო ჩანდა. თქვა, რომ მას ხშირად ურევენ იმ თაღლით ქალთან. ერთმა პოლიციელმა აღნიშნა, რომ ნამდვილი თაღლითი, რომელიც “როსალი” იყო სახელით ცნობილი, ბოლოს არგენტინაში დააფიქსირეს. კლარა უდანაშაულო აღმოჩნდა.
მომეშვა… და თავი საშინლად ვიგრძენი. კლარამ ყველაფერი იუმორით მიიღო – ისეთი ღვინოც ამოიტანა, ჟულიენს რომ უყვარს.
ლუკამ ჩახუტა და გამიღიმა. საღამო ბოდიშებით და სიცილით დასრულდა – ახალი დასაწყისით.
დროის განმავლობაში კლარას უკეთ გავიცანი: თბილი, მხიარულია, საოცარ ტორტებს აცხობს – საკუთარი ქორწილის ტორტიც თვითონ გამოაცხო.
ეს შემთხვევა მასწავლა, რომ ნუ განსჯი ვინმეს მხოლოდ შთაბეჭდილებით. ისევ ის დედა ვარ, ვინც შვილის დაცვა უნდა, მაგრამ ნდობაც ვისწავლე. ახლა კი გვაქვს ამბავი, რომელიც ყოველთვის გაგვახსენდება ოჯახურ სუფრებზე.
