ჩემმა ერთადერთმა შვილმა არ მომცა უფლება, რომ პირველად მენახა ჩემი ახალშობილი შვილიშვილი, მაშინ როცა 5 საათი ფეხით ვიარე, რომ მათთან მიმეღწია…
მეშვიდე ათწლეულში პირველად გავხდი ბებია! ისე მინდოდა ჩემი შვილიშვილის ნახვა, რომ ვერ ვიტანდი მოცდას. მაგრამ ჩემმა შვილმა, მარკმა, მითხრა, რომ ვერ მომაკითხავდა. გულწრფელად რომ ვთქვა, ყოველთვის ვგრძნობდი, რომ მისი ახალი, მდიდრული ცხოვრებიდან გამომდინარე, მას რცხვენოდა თავისი მოხუცი დედის. მაგრამ ისინი ისე მენატრებოდნენ, რომ ვიფიქრე: მეყოს ეს ლოდინი! და გავუდექი გზას!
გაუთავებელი სიცივის, თოვლისა და ჩემი დაღლილი ფეხების მიუხედავად, ხუთი საათის განმავლობაში ვიარე.
ცივა, საშინლად დავიღალე, ფეხზე ძლივს ვიდექი, მაგრამ არაფერი შემაჩერებდა. ბოლოს, როცა ადგილზე მივედი, დავაკაკუნე კარზე. მარკმა გააღო, შემომხედა და ხმა არ ამოუღია. ავუხსენი, როგორი ძნელი გზა გამოვიარე, ვიმედოვნებდი, რომ გამიგებდა, მაგრამ მისგან მხოლოდ ყვირილი მივიღე:
„არ მაინტერესებს, რას გრძნობ! გითხარი, რომ მოგვიანებით გნახავდი!“
ამის შემდეგ კარი ცხვირწინ მომიხურა!ღმერთო ჩემო… იქ ვიდექი და უბრალოდ ვტიროდი. მართლა ვიმსახურებდი ამას?..
იმ საღამოს, სახლში, ვეღარ დავდიოდი. ფეხები დამისივდა, ძალა გამომეცალა. სწორედ ამ დროს გავიგონე, რომ ჩემი კარის საკეტი ჩამოიგდეს…
👇👇👇
‼️‼️‼️⚠️⚠️⚠️ სრულად წასაკითხად და მეტი ფოტოს სანახავად გადადით კომენტარებში მითითებულ ბმულზე ⬇️⬇️⬇️👇👇👇👇👇.
ამელია, მოხუცი დედა, ყველაფერს გააკეთებდა, რომ თავისი ახალშობილი შვილიშვილი ენახა. მაგრამ მისი შვილი, მარკი, არ მივიდა მის წამოსაყვანად, ამიტომ მან გადაწყვიტა, რომ მარტო წასულიყო, მიუხედავად იმისა, რომ ასაკში იყო და გადაადგილებისთვის მოსახმარე საშუალება სჭირდებოდა. გზა საშინლად გრძელი და დამღლელი იყო, მაგრამ ამელია არ ნებდებოდა, რადგან სჯეროდა, რომ ბოლოს მაინც მოახერხებდა ბავშვის ნახვას. თუმცა, როცა ადგილზე მივიდა, სრულიად მოულოდნელი და გამანადგურებელი რამ მოხდა – მარკმა იგი არ მიიღო.
მარკმა ადრე ტელეფონით ახსნა, რომ ძალიან დაკავებული იყო, რადგან თავისი ცოლი, კამილა, და სტუმრები უნდა მოემსახურებინა. უთხრა, რომ სხვა დროს მოინახულებდნენ, მაგრამ ამელიას არ სურდა ლოდინი. მარკი მაინც არ დათანხმდა და დაუკიდა ტელეფონი.
ამელიამ გადაწყვიტა, რომ მიუხედავად ყველაფრისა, მაინც უნდა წასულიყო. აიღო თავისი მოსახმარე საშუალება, ჩაალაგა საჭირო ნივთები და ფეხით გაუდგა გზას.
ეს გზა იყო ყველაზე მძიმე – უამრავი შესვენება, დაღლილი ნაბიჯები, მაგრამ ბოლოს იგი მივიდა დანიშნულ ადგილზე.
მაგრამ როცა კარზე დააკაკუნა, მარკმა მხოლოდ ცივად შეხედა და ჰკითხა, აქ რას აკეთებდა.
კარში არ შეუშვა და მკაცრად უთხრა, რომ უნდა წასულიყო. ბოლოს კარი ცხვირწინ მოიხურა.
ამელია ღრმად იმედგაცრუებული და გულნატკენი იყო.
წასვლის წინ მან კართან დატოვა პატარა შეკვრა, იმ იმედით, რომ მარკი მოგვიანებით იპოვიდა.
უკანა გზაზე მეზობელმა შეამჩნია და მანქანით მიიყვანა სახლში.
ამელია იმდენად გადაღლილი იყო, რომ ფეხზე ვეღარ დგებოდა.
იმავდროულად, მარკი თავის სტუმრებზე ზრუნავდა, მაგრამ რაღაც ცუდმა შეგრძნებამ არ მოასვენა.
როცა კართან აღმოჩენილი შეკვრა გახსნა, ნახა ბავშვობის დროინდელი სათამაშოები, რომლებსაც განსაკუთრებული ადგილი ეკავათ მის გულში. მარკი ატირდა.
მისმა ცოლმა, კამილამ, შენიშნა მისი მდგომარეობა და ჰკითხა, რა მოხდა.
მარკმა მოუყვა ყველაფერი და ბოლოს მიიღო გადაწყვეტილება – ბოდიში მოეხადა დედისთვის.
როცა ამელიას სახლში მივიდა, იგი დივანზე ჩაძინებული დახვდა, დაღლილი და დასუსტებული.
მარკმა ფრთხილად შეეხო, გააღვიძა და ფეხზე წამოაყენა. მამა-შვილმა გულწრფელად ისაუბრა, მარკმა პატიება ითხოვა, და ამელიამ მას აპატია.
მეორე დღეს მარკმა საბოლოოდ წაიყვანა დედამისი თავისთან, რომ მან თავისი შვილიშვილი გაეცნო.
კამილაც შეძრა ამ ამბავმა და ბოდიში მოუხადა ამელიას. მთელმა ოჯახმა ერთად გაატარა შესანიშნავი დღე, ხოლო მარკმა საბოლოოდ სთხოვა დედას, რომ მათთან დარჩენილიყო, რათა აღარასოდეს ეგრძნო თავი მარტოდ.
რას ფიქრობთ იმაზე, რომ შვილებმა უნდა იზრუნონ მშობლებზე მათ სიბერეში? გაგვიზიარეთ თქვენი აზრი და გაავრცელეთ ეს ამბავი თქვენს მეგობრებს!
