😱 😨 ძაღლი კუბოზე ახტა… შემდეგ კი შიგნიდან ჩუმი კაკუნი გაისმა. ყველა გაშეშდა. რაც შემდეგ მოხდა, მთელ დაკრძალვას თავდაყირა დააყენა… გაგრძელება პირველ კომენტარში ❗️❗❗❗👇👇👇👇
მარტი იყო, მაგრამ თითქოს ბუნებაც კი სუნთქვას იკავებდა. ჰაერი მძიმე და მჭიდრო იყო სოფლის განაპირას მდებარე სასაფლაოზე. დუნაის ნაპირას მდებარე გორაკზე ყინვიანი ქარი ქროდა, ღრუბლები კი ისე დაბლა იყვნენ, რომ ხალხი უნებლიეთ თავს ხრიდა.
მშვიდად იდგნენ რიგში. ზოგს ხელები ჯიბეში ჰქონდა, სხვები კი შეკრული ტუჩებით პირდაპირ იყურებოდნენ. ბალახში რამდენიმე მიტოვებული სათამაშო და რამდენიმე დაჭკნობილი ნარცისი იდო. და ღობეს მიღმა ბულბულის განსაკუთრებული სიმღერა ისმოდა.
მაგრამ არავინ აქცევდა ყურადღებას.
არც ხელმომკვდარი მღვდლის ხელში ბიბლიას.
არც მამას, რომლის სიტყვები ქარში იკარგებოდა.
ყველა მზერა ერთ წერტილს იყო მიპყრობილი – ძაღლს, რომელიც თეთრი კუბოს გვერდით იდგა.
ეს იყო გერმანული ნაგაზი, მუქი ყავისფერი საყელოთი. თითქოს მიწიდან ამოსული იყო. მისი მზერა მკვეთრი იყო, თითქოს კუბოს კედელს ატანს. როცა მისი წაყვანა სცადეს, დაიღრინა. არა აგრესიულად – გამაფრთხილებლად. თითქოს რაღაც იცოდა. რაღაც მნიშვნელოვანი, რაც ადამიანებმა არ იცოდნენ.
– ვისია ეს ძაღლი? – ჩურჩულით იკითხა შავქუდიანმა ქალმა.
– ამბობენ, რომ გოგონას იყო, – უპასუხა მეორემ. – მან გადაარჩინა დედა და და. განსაკუთრებული კავშირი ჰქონდათ ამ ძაღლთან.
– მაგრამ ეს ხომ უბრალოდ ცხოველია! რას აკეთებს დაკრძალვაზე? ეს უპატივცემულობაა!
– რა მოხდება, თუ რაღაც გრძნობს? – თქვა ფორმიანმა კაცმა. მისი ხმა დაძაბული იყო, მაგრამ არა ემოციური.
ყველაფერი ჩვეულებრივი სოფლის დაკრძალვას ჰგავდა – სანამ ძაღლი არ გაინძრა.
თავდაპირველად ძლივს შესამჩნევად. შემდეგ კი მოულოდნელად წამოდგა, წინ წავიდა და თათები კუბოზე დადო. ვიღაცამ იყვირა. ძაღლი სწრაფად სუნთქავდა, ყურები აწეული ჰქონდა, კუდი გამართული. მისი მზერა… სავსე იყო შფოთვით. თითქმის ადამიანური.
– დაუყოვნებლივ წაიყვანეთ! – დაიყვირა დაკრძალვის ორგანიზატორმა.
– დაელოდეთ! – ჩაერია ფორმიანი კაცი. – მე ვიცი ეს პოზა. ფრონტზე ვნახე, როცა ძაღლები გრძნობდნენ, რომ ვინმე ნანგრევებში ცოცხალი იყო.
სასიკვდილო სიჩუმე ჩამოვარდა. ყველა გაშეშდა. ძაღლი წკმუტუნს იწყებდა – თავდაპირველად ჩუმად, შემდეგ რიტმულად, უფრო ხმამაღლა. გაბრაზებულად. უცნაურად.
შემდეგ კი წარმოუდგენელი მოხდა.
ყველა სახე დაიძაბა.
კუბოდან…
კაკუნი გაისმა.
ჩუმი.
ძლივს შესამჩნევი. მაგრამ ძაღლი პირველი იყო, ვინც შენიშნა.
– გესმოდათ ეს? – იკითხა ვიღაცამ, გულზე ხელი მიიდო.
– რა იყო ეს?… – ჩურჩულით თქვა კაცმა, ჯვარს ხელში ატრიალებდა.
ძაღლი კვლავ კუბოს უყურებდა. შემდეგ გრძელი, მტკივნეული ყმუილი გამოსცა. თითქოს სხვა სამყაროდან ვინმეს უკან დაბრუნება სურდა.
არავინ გაბედა მიახლოება.
არავინ – გარდა ერთისა.
– გახსენით, – მოულოდნელად თქვა ხმამ. მტკიცედ, მაგრამ შიშით სავსე.
– რა თქვით? – გაოცებით იკითხა დაკრძალვის ორგანიზატორმა.
– გახსენით… თუნდაც მცირე შანსი იყოს… – ხმა კანკალებდა, მაგრამ არა ცრემლებისგან.
სასოწარკვეთილი ტკივილი სახეებიდან გაქრა. რადგან ყველამ იცოდა: ეს არ იყო ჩვეულებრივი დღე.
და ეს ძაღლი – არ იყო ჩვეულებრივი ცხოველი.
რაც გლოვად დაიწყო – მხოლოდ ახლა დაიწყო ნამდვილი ისტორია.
არავინ გაინძრა. თითქოს დრო გაჩერდა. სასაფლაოზე გამყინავი სიჩუმე ჩამოვარდა, ისეთი ღრმა, რომ ქარის ხმაური ხმამაღლა ისმოდა.
პირველი, ვინც წინ წავიდა, ფორმიანი კაცი იყო. მან არ ითხოვა ნებართვა, არავისთან არ უსაუბრია. მხოლოდ თქვა:
– თუ თუნდაც ერთი პროცენტი შანსია, რომ ცოცხალია… უნდა გავხსნათ.
ორი ახალგაზრდა კაცი სოფლიდან მის გვერდით დადგა. ერთად ასწიეს კუბოს სახურავი. ვიღაცამ ლოცვა დაიწყო. სხვებმა თავი მიაბრუნეს. მაგრამ ძაღლი დარჩა. წინ წავიდა, მძიმედ სუნთქავდა და უყურებდა, როგორ იხსნებოდა ნელა სახურავი.
კუბო ჭრიალებდა. ერთი სანტიმეტრი. ორი.
შემდეგ…
გოგონა კანკალებდა. თავდაპირველად ძლივს შესამჩნევად. შემდეგ თითი გაამოძრავა და ხრინწიანი სუნთქვა გაისმა.
– ცოცხალია! – იყვირა ვიღაცამ.
– დაურეკეთ სასწრაფოს! – იყვირა ქალმა, სასოწარკვეთით ცდილობდა სიგნალის პოვნას. – მაგრამ სად არის აქ სიგნალი?!
კაცებმა ის ამოიყვანეს, ქურთუკებითა და ქუდებით დაფარეს. მოხუცმა კაცმა ჯიბიდან პატარა არაყის ბოთლი ამოიღო, ხელისგულში დაასხა და გოგონას ხელების სრესა დაიწყო.
ძაღლი… არ განძრეულა. იჯდა და უყურებდა. იმას, ვინც არასდროს მიუტოვებია. როცა გოგონამ თვალები გაახილა, კანკალით ჩურჩულით თქვა:
– მორჩა…
ხმა ისეთი ჩუმი იყო, რომ მხოლოდ ის გაიგონა, ვინც გვერდით იდგა – მაგრამ ძაღლმა იგრძნო. თავი ასწია და ჩუმად დაიყმუვლა. მათი მზერა შეხვდა. ძაღლის თვალებში მადლიერება. გოგონას თვალებში… სიცოცხლის ნაპერწკალი.
სასწრაფო დახმარება ოცი წუთის შემდეგ მოვიდა მეზობელი სოფლიდან. მანამდე ძველ ლადაში დააწვინეს, ცხელი წყლის ბოთლებით, შარფებითა და მატყლის პლედებით დაფარეს, რაც ვინმეს დაკრძალვაზე ჰქონდა მოტანილი.
სავადმყოფოში ექიმებმა მხოლოდ ეს თქვეს:
„იშვიათი შემთხვევაა. ღრმა კატატონიური მდგომარეობა. სიცოცხლის ნიშნები ძლივს შესამჩნევია. ადვილად შეიძლება სიკვდილთან აირიოს.“
სასიკვდილო მოწმობა უკვე გაცემული იყო.
მაგრამ ერთმა ძაღლმა – ის დააბრუნა.
