90 წლის იუბილეს მოახლოებისას, ჩარლზ ბომონმა გააცნობიერა, რომ ჯერ კიდევ არ ჰქონდა ანდერძი დაწერილი. ერთ დღეს მას უცნაური იდეა მოუვიდა: თავისივე სუპერმარკეტში უსახლკაროდ გაეცა თავი, იმ იმედით, რომ იპოვიდა ადამიანს, ვინც მის ქონებას დაიმსახურებდა. მაგრამ ეს ძიება ბევრად რთული აღმოჩნდა, ვიდრე წარმოიდგენდა. წაიკითხე გაგრძელება ქვემოთ მოცემულ სტატიაში 👇 👇 👇 👇 👇 👇
ბომონი, ოკლაჰომას უდიდესი სუპერმარკეტის მფლობელი, საკმაოდ შეძლებული ადამიანი იყო. 90 წლის ასაკშიც კი მას მეგობრული იერი ჰქონდა: ცოცხალი თხილისფერი თვალები და მოვლილი ვერცხლისფერი თმა. მთელი ცხოვრება თავისი ბიზნესის იმპერიის შექმნას მიუძღვნა. იმდენად იყო შრომაში ჩაფლული, რომ ოჯახის შექმნისთვის დრო არასდროს ჰქონია.
წლების განმავლობაში ერთი კითხვა არ ასვენებდა: „რა ბედი ეწევა იმას, რაც ავაშენე, როდესაც მე აღარ ვიქნები?“ მას არ სურდა ქონება საქველმოქმედო ორგანიზაციებისთვის დაეტოვებინა და არც ბიზნესპარტნიორებისთვის, რომელთაც უფრო მეტად უნდობლობით უყურებდა, ვიდრე ნდობით.
რადგან პასუხს ვერ პოულობდა, თავისი ხანდაზმული ადვოკატი, რიჩარდ კოლინსი მოიხმო.
— რას გააკეთებდი ჩემს ადგილას, რიჩარდ? — ჰკითხა. — ყველა ვარიანტი განვიხილე, მაგრამ არცერთი არ მაკმაყოფილებს.
— ვიცი, რომ თქვენს ქონებას საქველმოქმედო ფონდებს არ დაუტოვებთ, — უპასუხა ადვოკატმა. — ნათესავები ხომ არ გყავთ?
— არავინ, — თქვა ჩარლზმა. — ობლად გავიზარდე. ყველაფერი, რაც მაქვს, საკუთარი შრომით შევქმენი. მინდა, რომ მემკვიდრედ ის დავტოვო, ვინც ამას დააფასებს.
— მესმის, ბატონო. რთული არჩევანია. ნება მომეცით, ვიფიქრო. პარასკევს კვლავ განვიხილოთ.
მაგრამ ჩარლზმა იცოდა, რომ სასწაული გადაწყვეტილება ამ დროის განმავლობაში არ გამოჩნდებოდა. მეორე დღეს საკუთარ კაბინეტში დაჯდა და მემკვიდრეობის შესაძლო კანდიდატების სია ჩამოწერა. რამდენიმე საათის შემდეგ ფურცელი კვლავ ცარიელი იყო.
მოულოდნელად, თავში ერთმა აზრმა გაუელვა: „რატომ არ გამოვცდი ჩემს თანამშრომლებს? იქნებ მათ შორის არის ისეთი, ვინც ჩემს ღირებულებებს იზიარებს.“
მეორე დღეს ჩარლზმა ჩაიცვა ძველი, ჭუჭყიანი ტანსაცმელი, აიღო გაცვეთილი ხელჯოხი და ყალბი წვერი მიიმაგრა. ამგვარად შენიღბული, უხმაუროდ შევიდა საკუთარ სუპერმარკეტში.
კარში შესულს ერთმა მოლარემ, კლოემ, უკმაყოფილოდ შეხედა:
— წადით აქედან, მოხუცო! ჩვენ თქვენნაირები არ გვჭირდება!
— გთხოვთ… უბრალოდ ცოტაოდენი საჭმელი მინდა, უკვე რამდენიმე დღეა, არ მიჭამია, — მუდარა დაიწყო ჩარლზმა.
— ეგ ჩემი პრობლემა არ არის, — ცივად უპასუხა კლოემ. — სხვაგან იხვეწეთ!
ჩარლზი გაოცებული დარჩა ასეთი გულგრილობით და გზა გააგრძელა, იმ იმედით, რომ მყიდველებს შორის მაინც იპოვიდა თანაგრძნობას. მაგრამ იქ მხოლოდ ზიზღი დახვდა.
— ვინ შემოუშვა ეს უსახლკარო? — უკმაყოფილოდ დაიწია უკან ქალი. — საშინლად ყარს!
— ფული მისცით და აქედან გააგდეთ! — დაემატა მამაკაცი.
როდესაც ჩარლზი ცდილობდა აეხსნა, რომ უბრალოდ შიოდა, მასთან დაცვის თანამშრომელი მივიდა:
— დაუყოვნებლივ უნდა დატოვოთ მაღაზია! კლიენტები ჩივიან! ვინ შეგიშვათ?
ჩარლზი უკვე გასასვლელისკენ მიემართებოდა, იმედგაცრუებული, როცა მის უკან ხმა გაისმა:
— ეს ადამიანი მარტო დატოვეთ!
შებრუნდა და დაინახა მარკი, მაღაზიის ახალგაზრდა მენეჯერი. მარკი 25 წლის იყო, სწავლის გაგრძელებაზე უარი ფინანსური პრობლემების გამო თქვა და აქ უკვე რამდენიმე წელია მუშაობდა.
— კლოე, ადამიანებს ასე არ ექცევიან, — მტკიცედ თქვა მარკმა. — საკუთარ საქმეს მიხედე.
შემდეგ ჩარლზს მიმართა:
— ბოდიშს გიხდით, ბატონო. გამომყევით, მე დაგეხმარებით.
მარკმა აიღო ეტლი, შევსო აუცილებელი საკვებით, საკუთარი ფულით გადაიხადა და ჩარლზს გადასცა.
— აიღეთ, ბატონო. არავინ იმსახურებს შიმშილს.
ჩარლზის თვალები ცრემლებით აევსო.
— რატომ აკეთებთ ამას? — კითხა მოკანკალე ხმით. — ისევე შეგეძლოთ, გარეთ გაგეგდეთ, როგორც სხვებმა.
— იმიტომ, — უპასუხა მარკმა, — რომ რამდენიმე წლის წინ, მეც თქვენს ადგილზე ვიყავი. შიმშილი და უსახლკარობა გამოვიარე. ერთხელ ერთი ადამიანი დამეხმარა და მეორე შანსი მომცა. ეს არასდროს დამვიწყებია.
იმ მომენტში ჩარლზმა იცოდა, რომ ის იპოვა, ვისაც ეძებდა.
შვიდი წლის შემდეგ, ჩარლზ ბომონის გარდაცვალების შემდეგ, მარკი ადვოკატ კოლინსის ოფისში გამოიძახეს. მისი გაოცება არ ჰქონდა საზღვარი, როდესაც გაიგო, რომ მოხუცმა მას მთელი ქონება და ბიზნესი დაუტოვა, თან ერთვოდა წერილი, რომელშიც არჩევანის მიზეზი იყო განმარტებული.
ეს ისტორია გვახსენებს, რომ გულწრფელი სიკეთე და ადამიანების პატივისცემა შეიძლება ბედი შეცვალოს. მარკის უანგარო საქციელმა ჩარლზის გულში დაიმკვიდრა ადგილი, რომელმაც მასში იდეალური მემკვიდრე დაინახა.
