სანამ ჩემმა შვილმა სიტყვა წამოიძვრინა, პატარა გოგონამ ბეჭედი იატაკზე გადააგდო და იყვირა: „ეს ყველაფერი სიყალბეა!“
ჩემი შვილი, ჟულიენი, ბოლოს და ბოლოს დაოჯახებას აპირებდა. ამოისუნთქე, გავიფიქრე. ერთადერთი შვილი მყავს, და მინდოდა, რომ მარტო არ დარჩენილიყო. მით უმეტეს ახლა, როცა ჩემი ჯანმრთელობა სწრაფად უარესდებოდა. თვითონ ჯერ არ იცოდა, მაგრამ ექიმის თქმით, ალბათ ერთი წელიც არ დამრჩენია…
დახვედრა დახვეწილად იყო ორგანიზებული: ლამაზი დარბაზი, ყვავილებით მორთული სივრცე და ცოცხალი მუსიკა. ცენტრში – მომავალი პატარძალი, ლამაზი, შავგვრემანი ქალი. ყველაფერი იდეალურად გამოიყურებოდა.
შემდეგ დადგა მთავარი მომენტი.
ჟულიენი მუხლებზე დადგა, ხელში ეჭირა პატარა ბარხატის კოლოფი ბეჭდით. მაგრამ სანამ შეკითხვას დასვამდა, ბეჭედი გაუვარდა…
და სწორედ მაშინ გაისმა ხმამაღალი ხმა: – არა! ეს ყველაფერი ტყუილია!
ბეჭედი იატაკზე გაიშალა. ყველანი გაისუსნენ. მუსიკა გაჩერდა. ყველამ ერთდროულად მიმართა მზერა.
ეს იყო ჩემი დისშვილი – ცხრა წლის ლინა. ჩემი ძმის ქალიშვილი, რომელიც დღეს მარტო იზრდება…
ყველა დეტალი პირველ კომენტარში 👇👇👇
არასდროს ვიფიქრებდი, რომ ეს ჩუმი გოგონა ჩემს შვილს ნიშნობის ჩაშლას გაბედავდა. მაგრამ იმ წამს, როგორც კი ბეჭედი გადააგდო და ეს სიტყვები წამოიძახა, მივხვდი – ეს არ იყო ბავშვური კაპრიზი. აქ რაღაც სერიოზულს ვუშინდებოდი.
ამბობენ, ბავშვები ხვდებიან იმ სისასტიკეს, რასაც უფროსები თვალს ხუჭავენ. და იმ ღამით ლინამ ეს დაამტკიცა.
ალბათ მან გადამარჩინა დიდი შეცდომისგან.
მთელი ჩემი ცხოვრება ნულიდან ავაწყვე. პატარა ავტოფარეხიდან დავიწყე და დღეს იმპერია მაქვს. არავინ არაფერს მაძლევდა – ყოველ ნაბიჯს ვიბრძოდი.
მინდოდა, რომ ჩემი შვილიც ასეთივე ყოფილიყო.
მაგრამ ჟულიენი… ჩემი ერთადერთი შვილი, ჩემი სისხლი – ვერასდროს მოერგო ცხოვრებას. 35 წლის ასაკშიც კი ვერც ერთ სამსახურს ვერ ინარჩუნებდა.
ერთ დღეს დილას ვუთხარი:
– ჟულიენ, 35 წლის ხარ. არ გგონია, დროა პასუხისმგებლობა აიღო?
მხრები აიჩეჩა: – მამა, შენ სხვა დროიდან ხარ. შენი ეპოქა დამთავრდა.
– მაგრამ შრომა არასდროს გადადის მოდიდან – ვუთხარი. – შენი ბიძაშვილი ეტიენი ორი წლის წინ წმენდითი კომპანია დააფუძნა. დღეს კი თანამშრომლები ჰყავს.
– კარგია მისთვის – ბუზღუნით მითხრა. – მაგრამ მე ხელოვანი ვარ.
– ხელოვნებასაც სჭირდება რეალობა.
გახედა კარებს. – იდეები მაქვს. შენ ვერ გაიგებ.
და წავიდა.
ცოტა ხანში მივხვდი, რომ ჩემი დრო იწურებოდა.
ექიმმა პირდაპირ მითხრა: კიბო. მეტასტაზებით. მაქსიმუმ თორმეტი თვე.
შესაძლოა, სწორედ ამ შიშმა მაიძულა ერთ დილით მისთვის მეთქვა:
– თუ შენს ცხოვრებას თავად არ შექმნი, არაფერს მიიღებ. არც ფულს, არც მემკვიდრეობას.
მან უცნაურად შემომხედა. თითქოს პირველად გაიღვიძა.
ორი კვირის შემდეგ მითხრა, რომ ვიღაც გაიცნო.
ერთ თვეში ერთად ცხოვრობდნენ. სამ თვეში კი – ნიშნობა.
მიწვევა სავსე იყო ფუფუნებით. თუმცა, რა თქმა უნდა, ჩემი ხარჯით.
მის გვერდით ელიზა – მომხიბვლელი ქალი, ოდნავ ზედმეტად იდეალური…
ღამის კულმინაცია იყო.
ჟულიენმა მიკროფონი აიღო:
– ყველას მადლობა მოსვლისთვის… მაქვს მნიშვნელოვანი კითხვა…
ელიზა მიუახლოვდა, იღიმოდა. საყურე, რომელიც მე ვაჩუქე, ბრწყინავდა.
ჟულიენი დაიხარა… ბეჭედი ამოიღო…
მაგრამ სანამ სიტყვას დაასრულებდა…
– არა! ეს ყველაფერი ტყუილია! ეს უბრალოდ თამაშია!
ლინა გიჟივით გამოიქცა, ბეჭედი იატაკზე გააგორა.
– ლინა! – ვჩურჩულე. – მოდი ჩემთან.
მოვათავსე გვერდით.
– რა მოხდა?
ცრემლები წამოსცვივდა. – ისინი ელაპარაკებოდნენ… ჟულიენმა ელიზას კონვერტი მისცა… თქვა, თუ გააგრძელებს თამაშს, მეტსაც მისცემს…
დავდუმდი.
– შემდეგ გავაცემინე. დამინახეს. ჟულიენმა მითხრა, ხმა არ ამომეღო. რომ რაც მინდა, მიყიდდა. მაგრამ მე ტყუილი არ მინდა!
მის პატარა ხელებზე შევხედე. მამაცი იყო. ზუსტად როგორც დედამისი.
– სწორად მოიქეცი, ლინა. შენ მე დამიცავი.
ამ დროს ჟულიენი გამოჩნდა.
– მამა… შემიძლია აგიხსნა…
– უკვე ყველაფერი ვიცი. მსახიობი. ფული. ტყუილი.
დაიბნა.
– მაგრამ შენ… ისედაც მალე მოკვდები… შენთვის რა მნიშვნელობა აქვს?
ეს იყო მისი ბოლო სიტყვები ჩემთვის.
ლინას ხელი მოვკიდე.
– წავედით, ჩემო პატარა.
მან ჩუმად გამომყვა. და ერთად დავტოვეთ ეს ფარსი.
