ტბის ექო: რვაწლიანი მდუმარე ლოდინი, დავიწყებული ფოტო, დაკარგული სიყვარული და საიდუმლო, რომელიც კვლავ იღვიძებს

ტბის ექო: რვაწლიანი მდუმარე ლოდინი, დავიწყებული ფოტო, დაკარგული სიყვარული და საიდუმლო, რომელიც კვლავ იღვიძებს
🤔 ფოტო, გამქრალი მოგონება, საიდუმლო — რვა წლის შემდეგ…
ეგონა, ყველაფერი დაივიწყა: ❤️ სიყვარული, დაპირებები, ერთ შორეულ ზაფხულს ნაგროვები მოგონებები.
მაგრამ როდესაც მის კართან უცნაური ფოტო 📸 აღმოჩნდება, ყველაფერი იცვლება.
კაცი, ტბა და ხელით დაწერილი სიტყვები აბრუნებს მას წარსულში — იმ მოგონებებში, რომლებიც თითქოს არ უნდა არსებობდნენ.
რატომ ახლა? რატომ რვა წლის შემდეგ?
საიდუმლო, რომელიც მოულოდნელად მის ცხოვრებაში იჭრება და წარსულის კვალზე დააბრუნებს — იმ წარსულზე, რომელიც დასრულებულად მიაჩნდა.
გაგრძელება პირველ კომენტარში… 👇👇👇👇

ტბის ექო: რვაწლიანი მდუმარე ლოდინი

29 წლის ასაკში ეგონა, რომ თავისი ადგილი იპოვა: ბინა პარიზის სახურავებზე, ჩვეული ყოველდღიურობა და მონატრებული სიმშვიდე.
სიყვარული? შორეული მოგონება, გაცრეცილი ოცნება.
მაგრამ ერთ საღამოს, კვირას, 19:00 საათზე, აბაზანიდან გამოსვლისას, კართან ჩრდილს ამჩნევს.
ფოტო. ფრთხილად, განზრახ დადებული.

სურათი, რომელიც დავიწყებას ეწინააღმდეგება

თავდაპირველად იფიქრა, სარეკლამო ფლაერი იყო.
მაგრამ როდესაც თვალით შეეხო ფოტოს, უცნაურმა თავბრუხვევამ შეიპყრო.
ტბა, გაჩერებული მომენტი: ის წყალში, თმაში წითელი თავსაფრით, ღიმილით.
მის გვერდით კაცი, რომელიც ისე უყურებს, თითქოს ყოველთვის იცნობდა.
ფონის შუქი, ტბის სუნთქვა — ყველაფერი უცნაურად ნაცნობია, მაგრამ კონკრეტული არაფერი ახსენდება.

ფოტოს უკანა მხარეს დაწერილია:
„2016 წლის 15 ივლისი — ანსის ტბა. მითხარი, რომ დაბრუნდებოდი. მე დაგელოდე. — G.“

ამ წელს ის 29 წლისაა.
2016-ში 20 წლის იყო.
ზაფხულის ერთი მოგონება უბრუნდება. სახელი — გაბრიელი — თითქოს ბურუსში ჩანს. ღამის ხმები, დაპირება, ღრმა ხმა…
მაგრამ ეს ფოტო? არც მომენტი ახსოვს, არც ის, რომ ოდესმე გადაუღია.

ჩუმი აკვიატება

ის ბევრ ხანს იდგა გაუნძრევლად, ფოტოს ხელში ჩაჭიდებული.
შემდეგ კი მთელი ღამე ძებნაში გაატარა:
ძველი ტელეფონები, მეილები, მიმოწერები, წაშლილი შეტყობინებები… არაფერი.
არცერთი კვალი გაბრიელის შესახებ.
მეგობრებს ფრთხილად ჰკითხა — არც ერთს ახსოვს ის.
და მაინც, ფოტო არსებობს.
ვიღაცამ ეს ფოტო პირადად მიუტანა.
რატომ ახლა? ვინ უთვალთვალებს? ვინ ელოდება მას რვა წლის შემდეგ?

ერთადერთი პასუხი არსებობს: მას ტბასთან დაბრუნება სჭირდება.

დაბრუნება

ორი დღის შემდეგ ტოვებს პარიზს და მატარებლით ანსიში მიემგზავრება.
14 ივლისის ღამით ჩადის და ძლივს იძინებს.
დილით, იმ ადგილისკენ მიიჩქარის, რაც ფოტოზე ჩანს.
ქვის სკამი ისევ თავის ადგილასაა, ხავსით დაფარული.
მხედველობიდან თითქმის გამქრალ წარწერას ეცნობა:
„G & E“

ჯდება. ელოდება.
ტბა მშვიდია. ქარი მსუბუქი.
დრო გადის. ორი საათი. სამი. არავინ.
და ბოლოს, ქვის ქვეშ ფურცელს ტოვებს — თითქოს დრო Capsules:
„მოვედი. იქნებ ძალიან გვიან. იქნებ ძალიან ადრე. მაგრამ მოვედი.“

გაქრა… და მაინც აქაა

დაბრუნების გზაზე ტელეფონი ზუზუნებს.
უცნობი ნომრიდან შეტყობინება:
„დღეს უფრო ლამაზი ხარ, ვიდრე ოდესმე. დაგინახე დილით. მაგრამ ვერ გავბედე. — G.“

ის იქ იყო. მან დაინახა.
მან ვერ იცნო.
იგი პასუხობს:
„რატომ ახლა?“
არანაირი პასუხი.

რამდენიმე დღის შემდეგ… დუმილი.
მხოლოდ ერთ ღამეს, 3:23-ზე – შრიალის ხმა, რბილი ზუმზუმი.
ღებს კარს. არავინ.
მხოლოდ ფურცელი, სკოჩით მიბმული.
ხელწერა უკვე ეცნობა:
„რადგან მაშინ შენც არ იყავი მზად. ახლა — ალბათ კი.“

ნაპრალი

არ იცის, დაბრუნდება თუ არა ის კაცი.
შეიძლება, ის მხოლოდ ნახევრად დაგვიწყებული მოგონებაა.
ან შეიძლება ახლაც მის გვერდით ცხოვრობდეს.

მაგრამ თავად ქალი უკვე სხვაა.
იმ ფოტოს შემდეგ, იმ გზავნილის, იმ ტბის შემდეგ… რაღაც შიგნით გატყდა.
ნაპრალი გაჩნდა, იქ, სადაც ეგონა, რომ ყველაფერი დაიხურა.

ეს შესაძლოა არც დასაწყისია, არც დასასრული.
უბრალოდ სივრცე, საიდანაც ემოცია კვლავ იწყებს დინებას.

ხანდახან მხოლოდ ერთი დეტალია საჭირო…
რომ გააღვიძოს ყველაფერი, რაც დავიწყებულად გვეგონა.